Hafriyât-ı Mâzîye

Geçmişin kâğıtları arasında yapılan kazı, değersiz bulunan gazeller ve roman müsveddesinden kurumuş bir goncaya, oradan aynaya ve mektuba ilerler.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Bir gün evrâk-ı perîşânıma göz gezdirmek

   İstedim; çekmeceyi açtım elim titreyerek

   Bir kâğıt destesi geçti elime en evvel

   Desteyi açtım; içinde var idi elli gazel!

   Okudum. Elli gazelde yok idi (söz) dinecek

   Bir şey. Attım yeni bir deste-i evrâkıma el;

   Bu da müsveddesi bir eski romanın: (Kelebek)

   İsmi hoş, kendisi manasız idi!.. Birde güzel

   Kurumuş gonca ilişti gözüme; ben, heyhât!

   Yadigâr almış idim on sene evvel ondan

   Bu güzel goncayı!.. Sonra bularak bir mir'ât

   Ona baktım!.. Ne demek? On sene evvelki yüzüm

   Gülüyordu bana!.. Âyineyi kırdımda gözüm

   Gördi bir nâmeki yazmıştım o demde ona ben

   1Bir gün dağınık kâğıtlarıma göz gezdirmek istedim.

   2Çekmeceyi titreyen elimle açtım.

   3Önce elime bir deste kâğıt geçti.

   4Desteyi açtım; içinde elli gazel vardı.

   5Okudum; elli gazelde söz denecek bir şey yoktu.

   6Onları attım ve yeni bir kâğıt destesine el attım.

   7Bu da Kelebek adlı eski bir romanın müsveddesiydi.

   8Adı hoştu ama kendisi anlamsızdı; sonra güzel,

   9Kurumuş bir gonca gözüme ilişti; ne yazık ki,

   10Bu güzel goncayı on yıl önce ondan hatıra almıştım.

   11Sonra bir ayna bulup ona baktım.

   12Bu ne demekti? On yıl önceki yüzüm,

   13Bana gülümsüyordu. Aynayı kırdım; gözüm,

   14O zaman ona yazdığım bir mektubu gördü.

   Geçmişin kâğıtları arasında yapılan kazı, değersiz bulunan gazeller ve roman müsveddesinden kurumuş bir goncaya, oradan aynaya ve mektuba ilerler. Nesneler hatırayı giderek kişiselleştirir; aynanın kırılması, on yıl önceki yüzle karşılaşmanın yarattığı sarsıntıyı fiziksel bir tepkiye dönüştürür.

   Bütün bend yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle