İzler

Aynı taşlı yolda iki geçiş: biri sıkıntıyla, biri müjdeyle. Sonunda şair yerdeki izlere bakar ve şiir tek bir cümlede kapanır — o izler kendisinindir. Türkçede yalnızlığın en sessiz itirafı.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Yürürdüm biraz güç, biraz bî-huzûr

   Dikenlik, çetin, taşlı bir sâhadan;

   Önüm bir yokuş, hep çakıl, hep diken,

   Yürürdüm fakat ben muannid, sabûr.

   1Biraz güçlükle, biraz huzursuz yürürdüm

   2dikenli, çetin, taşlı bir alandan;

   3önüm bir yokuş, hep çakıl, hep diken —

   4yürürdüm ama ben inatçı, sabırlı.

   Yol baştan tarif ediliyor: çakıl ve diken. Dördüncü dizedeki iki sıfat — inatçı, sabırlı — yürüyüşü bir tercih hâline getiriyor; şikâyet var ama vazgeçiş yok.

   Bütün dörtlük yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Bu yol böyle sâ’iddi bir minbere:

   Cevânib mehâbetli bir makbere,

   Fezâsında al bir güneş mübtesimdi...

   Mübeşşer adımlarla ettim mürûr

   1Bu yol böylece bir minbere yükseliyordu;

   2yanları heybetli bir mezarlıktı,

   3boşluğunda al bir güneş gülümsüyordu...

   4Müjdelenmiş adımlarla geçtim

   Yol bir minbere yükselir; iki yanında heybetli mezarlık, boşluğunda gülümseyen al bir güneş vardır. Yükseklik, ölüm ve umut aynı sahnede tutulur; bu yolu dışarıdan kanıtlanmamış belirli bir siyasî kavramın alegorisi diye kesinleştirmez.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
3. 3

   Demin muztarib geçtiğim sâhadan;

   Yolum aynı şey; hep çakıl, hep diken;

   Yürürdüm fakat ben mübeşşer, vakur,

   Geçerdim basıp birtakım izlere;

   1demin ıstırapla geçtiğim alandan.

   2Yolum aynı; hep çakıl, hep diken.

   3Yürürdüm ama ben müjdeli, ağırbaşlı;

   4birtakım izlere basarak geçerdim.

   İlk bendin dizeleri neredeyse aynen tekrarlanıyor; değişen tek şey yürüyenin hâli. Yol değişmiyor, yolcu değişiyor — şiirin bütün fikri bu tekrarın içinde.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
4. 4

   Eğildim biraz dikkat ettim yere!

   O izler benim, hep benim izlerimdi.

   1Eğilip yere biraz dikkat ettim:

   2o izler benim, hep benim izlerimdi.

   Şiir tek bir hareketle kapanıyor: eğilmek. Beklenen şey öncekilerin izini bulmaktı; bulunan şey kendi ayak izleri. Bu, hem yalnızlığın hem tekrarın itirafı — kimse bu yoldan geçmemiş ve şair aynı yolu iki kez yürümüş.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle