Müjde ey bîçare dil kim nâzla dilber gelür
Gazel bir müjdeyle açılır ve beş beyit boyunca “gelür” redifiyle hep bir gelişi haber verir: önce dilber, sonra can, sonra Yûsuf, sonra kan, en sonunda güzeller şahı. Ayrılıkta ölü sayılan gönül, gelişin haberiyle yeniden imar edilir.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Müjde ey dil kim nâzla dilber gelür
içinde iken yine cisme cân gelür
1Müjde ey çaresiz gönül: dilber nazla geliyor
2Ayrılık içinde ölmüşken bedene yine can geliyor
- 2
ile gözlerüm Ya'kup-veş a'mâ idi
adlı gün gibi çün Yûsuf-ı Kenan gelür
1Ağlamaktan gözlerim Yakub'unki gibi kör olmuştu
2Kenan'ın Yûsuf'u geliyor diye gün gibi aydınlandı
Ya'kūb oğlunun ayrılığına ağlaya ağlaya kör olur, gömleğin kokusuyla yeniden görür. Âşık kendini Ya'kūb, sevgiliyi Yûsuf sayınca ayrılık ve kavuşma bir peygamber kıssasının kalıbına girer. Kaynaktaki “Rûşen adlı”yı vezin de kıssa da “Rûşen oldı” okutuyor.
- 3
Ey bülbül gibi eyle kim
Ol letâfet ma'deni ol gonce-i handân gelür
1Ey perişan gönül, bülbül gibi feryat et
2O letafet madeni, o gülen gonca geliyor
Bülbülün feryadı gülü çağırmaz, karşılar; emir kipi âşığa görevini hatırlatır. “Ma'den” güzelliği tükenmez bir cevher yatağı gibi düşündürür. “Gonce-i handân” açılmakta olan goncadır: gülmek ile açılmak burada aynı fiildir.
- 4
Firkât ile hâlümi sorsan şehâ görsen ne der
Dem olur kim yâş yirine gözlerimden kan gelür
1Ey şah, ayrılıkla hâlimi bir sorsan, bir görsen ne der
2Öyle an olur ki gözlerimden yaş yerine kan gelir
“Şehâ” hitabı sevgiliyi padişah yerine koyar; bunu yazanın kendisi padişah olduğu için hitap iki yönlü çalışır. Kanlı gözyaşı, yaşın tükenip yerine kanın gelmesidir. Redif burada yön değiştirir: müjdeyle açılan “gelür” felaketi getirir.
- 5
Bu harâb olmuş gönül olısardur yine
Ey Muhibbî nâz ile çün ol şeh-i hûbân gelür
1Bu yıkılmış gönül yine bayındır olacaktır
2Ey Muhibbî, o güzeller şahı nazla geliyor madem
Harâb ile ma'mûr mimarî bir istiare kurar: gönül bir yapıdır, sevgilinin gelişi imardır. “Olısardur” eski Anadolu Türkçesinin bugün kaybolmuş -ısar gelecek zaman ekini taşır. Mahlas beyti matladaki “nâz ile gelür”e dönerek gazeli kapatır.
Metnin kaynağı
Türkçe Vikikaynak'taki 142020 numaralı sürüm esas alındı; on satırın onu da şiire ait, başlık metne alınmadı. İki dizgi pürüzü düzeltilmedi: matlaın ilk dizesi “dilber gelür” ile bitiyor ve gazelin -ân kafiyesine uymuyor; ikinci beyitteki “Rûşen adlı” ise vezin ve Yûsuf–Ya'kūb kıssası gereği “Rûşen oldı” olmalı — özgün dize kaynaktaki gibi bırakıldı, günümüz Türkçesi bu okumaya göre verildi.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Pâdişâh-ı 'aşkam u dil defter u dîvân banaMuhibbî · Gazel→
Redif “gelür” beş beyit boyunca hep bir gelişi bildirir. İlk beyitte gelen dilberdir, ikinci dizede aynı geliş canın kendisine dönüşür: hicranda ölü sayılan beden dirilir. “Nâz” gelişin şartıdır — kavuşma bile bir gecikmeyi içinde taşır.