Şairler

Fuzûlî, bu pakette kanonik kimlik kaydı ve sabit revizyonlu kaynakta kendisine bağlanan şiirlerle temsil edilir; doğrulanmayan biyografik ayrıntılar profile eklenmez.

Doğum tarihi ve yeri bilinmeyen 19. yüzyıl âşığı; şiirleri bölge derlemeleri yoluyla günümüze ulaşmıştır.

Ergun baskısı Geda Muslî’yi XVII. yüzyıl çevresindeki çöğür şairleri arasında anarak üç şiirini ayrı bir bölümde verir.

17. yüzyılın en verimli saz şairlerinden; doğum tarihi ve yeri kesin bilinmez, divan şiiri diliyle halk şiirini birleştiren koşma ve türküleriyle tanınır.

Gündeşlioğlu, göçebe hayatı, sürü, çadır, yoksulluk ve toplumsal düşüşü canlı maddi ayrıntılarla anlatan halk şairidir.

Hâce-zâde Mehmed Enverî Efendi, Karakız adıyla da tanınan İstanbullu şair, hattat, musikişinas ve müezzindir.

Anadolu'da doğup yetişen bir Türk mutasavvıfı tarafından kurulan ilk tarikat olan Bayramiyye'nin pîri; Ankara'da doğdu, Türkçe ilâhileriyle tekke şiirinin kurucu adlarından sayılır.

İstanbullu bürokrat ve divan şairi; exact1000 naatı TEİS örneğiyle birebir eşleşir.

Hakikîoğlu Osman, üç kaynak şiiriyle dar kapsamda bağlanan tekke şairidir.

Halepli Edîb, hacimli divanı, cinasları ve hikemî-sosyal eleştirisiyle 18. yüzyılın farklılaşan divan şairlerindendir.

Hammâmîzâde İsmâil Dede Efendi, klasik Türk musikisinin büyük bestekârlarından ve şiir de yazan Mevlevî sanatkârdır; güfte ile makamı aynı üretim dünyasında buluşturur.

Hasîrîzâde Dergâhı'nın son şeyhi, âlim, mesnevîhan, hattat ve şairdir.

16. yüzyılın en çok anılan gazel şairlerinden biri. Vardar Yenicesi'nde doğdu, gençliğinde Kalenderî-Hayderî çevrelerinde bulundu, sonra İskender Çelebi ve İbrahim Paşa'nın himayesiyle saray çevresine girdi. Tek eseri divanıdır; bu arşivdeki dört gazeli bir Bektaşî antolojisinden aktarıldı.

16. yüzyıl İstanbul'unda boynunda zincir, kulağında küpeyle dolaşan bir Kalenderî dervişi. Asıl adı Hayder'dir. Tezkireciler şairliğini tartışmıştır; elde kalan iki manzumesinden biri Nesîmî'nin bir gazeline yazılmış tahmis, öteki “evliyânın kuluyuz” nakaratlı bir murabbadır.

16. yüzyılın Rumelili divan şairi. Sarayın değil serhat beylerinin çevresinde yaşadı; İbrahim Paşa'nın verdiği küçük tımarı beğenmeyip Vardar Yenicesi'ne döndü. Divanı gazel sayısı bakımından çağının en hacimlilerinden biridir ve dili terkip yığmayan, konuşmaya yakın bir dildir.

16. yüzyılda Rumeli'de yaşamış, kaynakların “Işıklar” dediği heterodoks derviş çevresinden bir şair. Dobruca'da doğdu, bir içki meclisinde öldürüldü. Latîfî onu gazelde usta saymaz, buna karşılık imamlar hakkındaki menkıbeleri ve düvâzdeh imam söyleyişiyle anar. Geriye kalan, tezkirenin naklettiği dört dizelik bir parçadır.

Hezârî, kaynaklarda Beyoğlu adıyla anılan ve bahar, av, dost meclisi ile sevgili çevresinde şiir söyleyen halk şairidir.

Hoca Dehhânî, hayatı ve kronolojisi tartışmalı olmakla birlikte Anadolu sahasında din dışı aşk ve tabiat konulu Türkçe gazellerin erken temsilcilerinden sayılan divan şairidir.

Yeniçeri ocağından gelen, birkaç tarikat arasında dolaştığı için “Deli” lakabıyla anılan 16. yüzyıl şairi. Divanı ele geçmedi; şiirleri mecmualarda dağınık kaldı. Elimizdeki üç gazeli rindane söyleyişiyle, zâhide açık meydan okumasıyla ve insan yüzünü okunacak bir metin sayan hurufî bakışıyla dikkat çeker.

Şiirleri Sadeddin Nüzhet Ergun'un 1955 tarihli Bektaşî Şairleri ve Nefesleri derlemesinde Hükmî (18. yüzyıl Yeniçeri saz şairi) adıyla yer alan şair; kimliği basılı bölüm ve mahlasla sınırlıdır, kaynaklarda hayatına dair bilgi bulunmamaktadır.