Şairler

Enverî-i Müneccim, hayatı bilinmeyen ve Mecma'u'n-Nezâ'ir'deki başlık sayesinde adaş Enverîlerden ayrılan erken dönem divan şairidir.

Erbâbî, sazı, gazelleri ve koşmalarıyla Erzurum çevresinde etkili olmuş 19. yüzyıl halk şairidir.

Hayatına dair bilinenler şiirleri ve etrafında oluşan halk hikâyesiyle sınırlı olan 17. yüzyıl âşığı; uzun süre adaşı Erzurumlu Emrah ile karıştırılmıştır.

Eroğlu Nûri, Halvetiyye'nin Yiğitbaşı kolunu temsil eden Elmalılı tekke şairi ve şeyhidir.

Erzurumlu Ceyhûnî, sazı ve doğaçlama söyleyişiyle tanınan 19. yüzyıl tekke şairidir; Zileli Ceyhûnî ile karıştırılmamalıdır.

Erzurum'un Tambura köyünde doğan Emrah, Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü'nün saz çalan, âşık kahvehanelerindeki fasıllara katılan ve hem aruzla hem heceyle şiir söyleyen bir tasavvuf saz şairi olarak tanıttığı 19. yüzyıl âşığıdır; Tokatlı Nuri ve Gedai üzerinden Emrah Kolu adıyla bir gelenek bırakmıştır.

Esîf Mehmed Dede, Tavşanlı’da Mevlevîhâne kuran 18. yüzyıl divan şairi ve şeyhidir. Esîf ve Sıdkî mahlaslarıyla anılan şairin bilinen temel eseri divanıdır.

Esrâr Dede, Şeyh Gâlib çevresinde yetişen Mevlevî divan şairi ve tezkire yazarıdır. Lirik gazellerinin yanı sıra Mevlevî şairleri anlatan Tezkire-i Şuarâ-yı Mevleviyye ile edebiyat tarihinde özel bir yer edinmiştir.

Bursalı Kadirî şeyhi, hattat ve divan şairidir.

Kādiriyye tarikatının Eşrefiyye kolunun kurucusu olan tekke şairi. Bursa'da medrese öğrenimi gördükten sonra Hacı Bayram-ı Velî'ye, ardından Hama'da Şeyh Hüseyin el-Hamevî'ye bağlandı. Şiirlerinde Yunus Emre etkisi belirgindir; mensur Müzekki'n-Nüfûs'u TDV maddesine göre Anadolu'da 13. yüzyıldan beri gelişen tasavvuf cereyanının önemli eserlerinden sayılır.

Eyyûbî, Kanûnî Sultan Süleyman devrini ve İstanbul'un su yapıları ile imarını manzum olarak anlatan 16. yüzyıl müverrih şairidir.

Karaman çevresinde yaşamış, divanı ve Temsîl-nâme adlı öğretici mesnevisi bulunan erken dönem divan şairidir.

Fâik Âli Ozansoy, Servet-i Fünûn çevresinden Fecr-i Âtî'ye uzanan şair, yazar ve devlet görevlisidir; şiirinde ferdî duyarlığı, tabiatı ve estetik kaygıyı öne çıkarır.

Fakir Ednâ, bu pakette yalnız kanonik kimlik kaydı ve basılı kaynakta kendisine bağlanan şiirlerle temsil edilir; doğrulanmayan biyografik ayrıntılar profile eklenmez.

Fâtıma Ânî Hanım, Hâce-i Zenân adıyla tanınan İstanbullu divan şairi ve hattattır; kaynaklar şiirindeki güçlü söyleyişi ve kültür çevresini vurgular.

16. yüzyılda yaşamış bir Bektaşî şairi. Tezkirelerde hayatına dair kayıt yok; Kafzade Fâizî'nin verdiği tek bilgi, onun gezginci dervişler arasında bulunduğudur. Aruzla yazılmış gazellerinde Hurufî yüz okuması ile Alevî inancı iç içedir.

16. yüzyılda yaşamış bir Bektaşî şairi. Bir manzumesinde Bektaşî olduğunu kendisi söyler; hayatına dair başka bir bilgi bulunmuyor. Bilinen üç gazeli aruzla yazılmıştır ve Hurufîlik ile Alevîlik inançlarını, vahdet-i vücûd diliyle birlikte işler.

Fehîm-i Kadîm, kısa ömrüne rağmen yoğun hayal dünyası, özgün söyleyişi ve Sebk-i Hindî'ye yaklaşan üslubuyla 17. yüzyıl divan şiirinin etkili isimlerindendir.

Bahârzâde Ferîde Hanım, Kastamonu kültür çevresinde yetişen divan şairi ve hattattır; şiirinde yerel söz varlığını, tasavvufî bağlılığı ve gündelik hayat olaylarını işler.

Şeyhülislâm Esad Efendi'nin kızı olan Fıtnat Hanım, mürettep bir Divan bırakmış 18. yüzyıl şairidir; tarih manzumeleri, gazelleri, muamma ve lügazlarıyla tanınır ve TDV maddesine göre medrese eğitimi görmeden yetişen ender Osmanlı kadınlarından biridir.