Bir Daha
İnsanların tabiata açtığı yaranın artık tedaviyi kabul etmemesi, şiirin merkezindeki sert ekolojik ve ahlaki hükümdür.
Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.
- 1
Olmaz ki gâye bâsıra-i intibâhda
Bitsün elem, görünmesin bir daha
İnsanlar öyle yaralar açdı tabi'ata
Kim eylemez kabûl-i müdâvât bir daha!
Her şevki bir husûfda; ömr-i güzeştemi
Görmek müyesser olsa da heyhât bir daha!
İnsan edince tedkik-i hikmetle i'tilâf
Eyler kemâl-i 'aczini bir daha!
1Uyanmış bakışın önünde hiçbir amaç kalmasın.
2Acı bitsin, felaketler bir daha görünmesin.
3İnsanlar doğada öyle yaralar açtı ki,
4Doğa bir daha tedaviyi kabul etmiyor.
5Geçmiş ömrümün her coşkusu bir tutulmada kaldı;
6Onu yeniden görmek mümkün olsa bile ne yazık!
7İnsan hikmeti inceleyerek onunla uzlaşınca,
8Kendi güçsüzlüğünün büyüklüğünü bir kez daha kanıtlar.
Metnin kaynağı
Şiir, bağlı kaynakta Cenab Şahabeddin adına kayıtlıdır; başlık, gövde ve şair kimliği sabit kaynak zinciriyle eşleştirilmiştir.
Atıf kanıtını aç ↗Metin, Türkçe Vikikaynak'ın 144140 numaralı sabit revizyonuna bağlıdır. Günümüz Türkçesi ve açıklamalar ayrı editoryal katmandır.
Kaynak sayfasını aç ↗Günümüz Türkçesi ve yorumlar Dizegâh editoryası tarafından hazırlanmıştır.Bir hata mı var? Bildirin
Sırada ne var?
Seni ben ey garibe pek severim;Cenab Şahabeddin · Şiir→
İnsanların tabiata açtığı yaranın artık tedaviyi kabul etmemesi, şiirin merkezindeki sert ekolojik ve ahlaki hükümdür. Geçmiş coşkuların tutulmaya benzetilmesiyle kayıp duygusu büyür; hikmeti inceleyen insanın sonunda kendi güçsüzlüğünü kanıtlaması, ilerleme iddiasını tersine çevirir.