Ölmek

Kahır dağının tepesinden hüsran boşluğuna düşmeyi üç kez isteyen; akşamı mezbaha renginde, güneşi kanlı bir gömlek olarak gören yirmi dört dizelik şiir.

1. 1

   Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek

   Oradan,

   Oradan düşmek, ölmek istiyorum

   Cevf-i ye's-âşinâ-yı hüsrana...

   Günümüz Türkçesi +

   1Kahır Sina'sının doruğunun tepesine çıkıp

   2oradan,

   3oradan düşmek, ölmek istiyorum

   4umutsuzlukla tanışık hüsran boşluğuna...

   Dörtlük yorumu +

   Şiir bir dilekle açılıyor ama dilek yükselmek değil düşmek. Sina adı vahyin dağını çağırırken tepeye çıkmanın karşılığı buluşma değil, boşluğa bırakılmak oluyor.

2. 2

   Titrek

   Parıltılarla yanan bir mesâ-yı mezbaha-renk

   Dağılırken suhûr-u uryâna

   Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek

   Oradan,

   Oradan düşmek, ölmek istiyorum

   Cevf-i ye's-âşinâ-yı hüsrana...

   Günümüz Türkçesi +

   1Titrek

   2parıltılarla yanan mezbaha renginde bir akşam

   3çıplak kayalara dağılırken

   4kahır Sina'sının doruğunun tepesine çıkıp

   5oradan,

   6oradan düşmek, ölmek istiyorum

   7umutsuzlukla tanışık hüsran boşluğuna...

   Bend yorumu +

   Akşamın rengi 'mezbaha' sözüyle veriliyor; gün batımı bir manzara değil kesim yeri. Aynı dört dize geri dönünce istek bir cümle olmaktan çıkıp saplantıya dönüşüyor.

3. 3

   Kanlı bir gömlek

   Gibi hârâ-yı şemsi arkamdan

   Alıp sürükleyerek

   O dem ki refref-i hestîye samt olur kaim

   Ve bir günün dem-i âlâyiş-i zevâlinde

   Sürüklenir sular âfâka şu'le halinde

   Günümüz Türkçesi +

   1Kanlı bir gömlek

   2gibi güneşin kayasını arkamdan

   3alıp sürükleyerek;

   4o an ki varlığın kanat sesine suskunluk yerleşir

   5ve bir günün batışının gösterişli deminde

   6sular ufuklara alev hâlinde sürüklenir,

   Bend yorumu +

   Güneş burada ışık değil taş; sürüklenen kanlı bir gömlek gibi arkada kalıyor. Ölmek isteyen özne kendini boşaltmıyor, batan günü de birlikte götürüyor.

4. 4

   O dem ki kollar açar cism-i na-ümide adem,

   Bir derin sesle "Haydi!" der uçurum,

   O dem,

   Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek

   Oradan,

   Savt-ı ümmîd-i kalbi dinlemeden

   Cevf-i hüsrana düşmek istiyorum.

   Günümüz Türkçesi +

   1o an ki yokluk, umudu kalmamış bedene kollarını açar,

   2uçurum derin bir sesle "Haydi!" der,

   3o an,

   4kahır Sina'sının doruğunun tepesine çıkıp

   5oradan,

   6kalbin umut sesini dinlemeden

   7hüsran boşluğuna düşmek istiyorum.

   Bend yorumu +

   Uçurum konuşuyor, kalp de konuşuyor; şair yalnız birini dinlemeyi seçiyor. Son dizede 'ölmek' sözü düşüyor, geriye yalnız düşme fiili kalıyor.