Ölmek

Kahır dağının tepesinden hüsran boşluğuna düşmeyi üç kez isteyen; akşamı mezbaha renginde, güneşi kanlı bir gömlek olarak gören yirmi dört dizelik şiir.

Özgün dizeler ve günümüz Türkçesi karşılığı gösteriliyor.

1. 1

   Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek

   Oradan,

   Oradan düşmek, ölmek istiyorum

   Cevf-i ye's-âşinâ-yı hüsrana...

   1Kahır Sina'sının doruğunun tepesine çıkıp

   2oradan,

   3oradan düşmek, ölmek istiyorum

   4umutsuzlukla tanışık hüsran boşluğuna...

   Şiir bir dilekle açılıyor ama dilek yükselmek değil düşmek. Sina adı vahyin dağını çağırırken tepeye çıkmanın karşılığı buluşma değil, boşluğa bırakılmak oluyor.

   Bütün dörtlük yorumlarını göster ↓

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
2. 2

   Titrek

   Parıltılarla yanan bir mesâ-yı mezbaha-renk

   Dağılırken suhûr-u uryâna

   Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek

   Oradan,

   Oradan düşmek, ölmek istiyorum

   Cevf-i ye's-âşinâ-yı hüsrana...

   1Titrek

   2parıltılarla yanan mezbaha renginde bir akşam

   3çıplak kayalara dağılırken

   4kahır Sina'sının doruğunun tepesine çıkıp

   5oradan,

   6oradan düşmek, ölmek istiyorum

   7umutsuzlukla tanışık hüsran boşluğuna...

   Akşamın rengi 'mezbaha' sözüyle veriliyor; gün batımı bir manzara değil kesim yeri. Aynı dört dize geri dönünce istek bir cümle olmaktan çıkıp saplantıya dönüşüyor.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
3. 3

   Kanlı bir gömlek

   Gibi hârâ-yı şemsi arkamdan

   Alıp sürükleyerek

   O dem ki refref-i hestîye samt olur kaim

   Ve bir günün dem-i âlâyiş-i zevâlinde

   Sürüklenir sular âfâka şu'le halinde

   1Kanlı bir gömlek

   2gibi güneşin kayasını arkamdan

   3alıp sürükleyerek;

   4o an ki varlığın kanat sesine suskunluk yerleşir

   5ve bir günün batışının gösterişli deminde

   6sular ufuklara alev hâlinde sürüklenir,

   Güneş burada ışık değil taş; sürüklenen kanlı bir gömlek gibi arkada kalıyor. Ölmek isteyen özne kendini boşaltmıyor, batan günü de birlikte götürüyor.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle
4. 4

   O dem ki kollar açar cism-i na-ümide adem,

   Bir derin sesle "Haydi!" der uçurum,

   O dem,

   Firâz-ı zirve-i Sinâ-yı kahra yükselerek

   Oradan,

   Savt-ı ümmîd-i kalbi dinlemeden

   Cevf-i hüsrana düşmek istiyorum.

   1o an ki yokluk, umudu kalmamış bedene kollarını açar,

   2uçurum derin bir sesle "Haydi!" der,

   3o an,

   4kahır Sina'sının doruğunun tepesine çıkıp

   5oradan,

   6kalbin umut sesini dinlemeden

   7hüsran boşluğuna düşmek istiyorum.

   Uçurum konuşuyor, kalp de konuşuyor; şair yalnız birini dinlemeyi seçiyor. Son dizede 'ölmek' sözü düşüyor, geriye yalnız düşme fiili kalıyor.

   ❞Alıntıyı kopyalaNot ekle