Aşk şiirleri

Türk şiirinde aşk tek bir duygu değil, üç ayrı düzenin adı. Divan şiirinde âşık ile sevgili arasındaki mesafe kapanmak için değil, sürsün diye vardır: kavuşma şiirin sonu olurdu. Fuzûlî'nin “beni candan usandırdı, cefâdan yâr usanmaz mı” dizesi bir şikâyet gibi görünür ama aslında bir düzenin tarifidir — cefa devam ettiği sürece âşıklık da devam eder.

Halk şiirinde aynı duygu yere iner. Karacaoğlan'da sevgilinin adı, boyu, gittiği yol bellidir; acı soyut bir hâl değil, bir ayrılığın somut sonucudur. Divan şairi sevgiliyi görmez, halk şairi göremez — aradaki fark, birinde ilkenin, ötekinde mesafenin engel olmasıdır.

Modern şiirde ise mesele sevgiliden dile kayar. Orhan Veli “Anlatamıyorum” derken karşılıksızlıktan değil, karşılığı söyleyecek sözcüğün yokluğundan yakınır. Bu sayfadaki şiirler aynı sözcüğün altında duran bu üç farklı yapıyı bir arada gösteriyor.