Yoksulluk şiirleri

Yoksulluk Türk şiirine geç girer. Divan şiirinde fakirlik çoğu kez bir erdem olarak — kanaat, azla yetinme — anlatılır; yaşanmış bir yoksunluk olarak değil.

Değişim 19. yüzyılda başlar. Ruhsatî yoksulluğu bir hâl olarak değil, bir sonuç olarak yazar: “gücü yeten soyar gücü yettiğin”. Şikâyeti mecaza sığınmaz, failin kim olduğunu söyler.

Tevfik Fikret'te aynı öfke daha yüksek bir sesle ve doğrudan iktidara döner. Sabahattin Ali'de ise yoksulluk mahpuslukla birleşir; şikâyet artık toplumsal düzenin değil, o düzenin kişiye kalan payının anlatısıdır.

Bu sayfadaki şiirler yoksulluğun şiirde nasıl bir erdemden bir suçlamaya dönüştüğünü gösteriyor.