Şairler

Maraşîzâde Ahmed Kuddûsî, Bor'da yaşamış mutasavvıf ve şairdir. İlahi ve nutuklarında tövbe, ilahî rahmet, zikir ve dervişlik üzerinde durur; Kuddûsî Baba ve Şeyh Ahmed adlarıyla da anılır.

Ahmed Paşa, Fâtih Sultan Mehmed ve II. Bâyezîd devirlerinde yaşamış bir divan şairi ve devlet adamıdır; Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü onu XV. yüzyılda Osmanlı şiirini tesiri altına alan şairlerden biri sayar. Müderrislik, kadılık, kazaskerlik ve vezirlikten sonra sancak beyliğiyle Bursa'ya gönderildi ve ömrünün sonuna kadar orada kaldı. Elde tek eseri Dîvân'ıdır; TEİS onu Nef'î'ye kadar kaside sahasında üstat kabul edilen şair olarak tanıtır.

Ahmed Sâdık Zîver Paşa, uzun devlet hizmeti boyunca şiiri sürdüren 19. yüzyıl divan şairidir; hacimli divanı özellikle tarih manzumeleri bakımından zengindir.

Ahmed Tâlib-i İrşâdî, Uşşâkıyye içinde yetişen, İrşâdiyye koluyla ilişkilendirilen 19. yüzyıl tekke şairi ve şeyhidir.

Ahmed Yesevî, hikmet adı verilen öğretici şiirleriyle Türk tasavvuf edebiyatının kurucu isimlerinden biridir; Yesevîlik çevresinin Orta Asya ve Anadolu'daki etkisi yüzyıllarca sürmüştür.

Akşamı, gölü ve kızıl rengi anlamın taşıyıcısı yapan; iki kitapla — Göl Saatleri ve Piyâle — Türkçede saf şiir arayışının ilk güçlü örneklerini veren şair.

Âhû Baba, kaynak şiirde Ali adını ve Âhû mahlasını birlikte bildiren, yol ve ikrar diliyle söyleyen Bektaşî şairidir.

Hakemli Littera Turca makalesi Akkirmanlı Nakşî Ali Efendi'yi 17. yüzyıl tekke-tasavvuf şairi ve yazarı olarak tanımlar.

Ali Ekrem Bolayır, şiir, tiyatro, eleştiri ve eğitim alanlarında çalışan; Servet-i Fünûn'dan millî-toplumsal temalara uzanan çok yönlü bir şair ve yazardır.

Ali Emîrî Efendi, klasik tarzda şiirler yazan; kitap koleksiyonculuğu, arşivcilik ve Dîvânü Lugāti't-Türk'ü ilim dünyasına kazandırmasıyla tanınan kültür tarihçisidir.

19. yüzyılın ikinci yarısında Gaziantep bölgesinde yaşadığı belirtilen âşık; hayatı hakkında bilgi azdır, şiirleri bölge derlemelerinde yer alır.

Anonim halk şiiri, tek bir müellife bağlanmayan; sözlü aktarım, icra ve farklı derlemeler içinde değişen türkü, ağıt, mani ve tekerleme katmanlarını kapsar.

Antepli Aynî, divanı, tarih manzumeleri ve sözlük çalışmalarıyla tanınan 18.–19. yüzyıl divan şairidir; Mevlevî çevreyle de ilişki kurmuştur.

Türkçe, Arapça ve Farsça şiir birikimiyle anılan Ârif Süleyman, gazel, kaside, musammat ve kıtalarında klasik söyleyişi sürdüren 18. yüzyıl divan şairidir. Silahdar kâtipliği, süvari mukabeleciliği ve defter eminliği görevlerinde bulundu; 1183/1769'da bir sefer sırasında İsakça'da öldü.

Hurûfîliğin 16. yüzyıldaki en üretken şairlerinden biri. Mürettep bir divanı var; iki bin beş yüz beyti aşan bu divanda gazelden tuyuğa, müseddesten mersiyeye pek çok biçim bulunur. Bektaşî geleneğine bağlılığı ise tek bir manzumeden, Hacı Bektâş'ın külahını anlatan gazelinden çıkarılır. Asıl adı bilinmez, doğum ve ölüm tarihleri tartışmalıdır.

Edirne doğumlu, Kanûnî devrinde yetişmiş, derviş meşrepli bir şair. Mahlasını Bağdat'ta İmam Hasan el-Askerî'nin türbesinde geçirdiği yıllardan alır; uzun süre Kerbelâ'da da bulunmuştur. Müstakil bir eseri bilinmiyor, şiirleri mecmualarda dağınık hâlde duruyor. Hacca gitmiş olmasına rağmen ömrü boyunca Râfizîlik ve zındıklık ithamlarından kurtulamadı.

17. yüzyılda askerî sınıf içinde yetişen saz şairlerinden; mahlası "Âşık" olarak geçer ve kimliği bu mahlasın ötesinde kesinleşmemiştir.

Âşık Elesker, Azerbaycan âşık geleneğinin güçlü saz ve söz ustalarındandır; koşma, tecnis ve divanîlerinde aşkı, tabiatı ve âşık meclisinin rekabetçi dilini işler.

Şiirleri halk şiiri antolojisinde Âşık Hasan adıyla derlenen şair; aynı mahlası taşıyan birden çok âşık bulunduğu için kimliği kesinleştirilmemiştir.

Şiirleri Sadeddin Nüzhet Ergun'un 1955 tarihli Bektaşî Şairleri ve Nefesleri derlemesinde Âşık Hıfzî (Bolvadin) adıyla yer alan şair; kimliği basılı bölüm ve mahlasla sınırlıdır, kaynaklarda hayatına dair bilgi bulunmamaktadır.