Şairler

Âşık Hüseyin, Tenecioğlu adıyla tanınan Afşinli halk şairidir; türkü ve ağıtlarında aşkı, gurbeti ve Çukurova çevresinin toplumsal hafızasını işler.

Âşık Meslekî, Ruhsatî'nin yetiştirdiği ve onun adıyla anılan âşık kolunun oluşumunda rol alan Sivaslı halk şairidir.

Âşık Ömer, 17. yüzyılda yaşamış, hem hece hem aruz ölçüsüyle söyleyen bir saz şairidir. Divan nüshalarında binden fazla şiiri toplanmıştır; sınır kalelerinde askerlerle bulunmuş, devrinin savaşları üzerine manzumeler yazmıştır. Doğum yeri, ölüm yeri ve şiir sayısı kaynaklarda birbirini tutmaz.

Çıldırlı Âşık Şenlik, koçaklamaları, halk hikâyeleri ve Terekeme ağzını koruyan güçlü söyleyişiyle Doğu Anadolu âşık geleneğinde bir okul oluşturmuştur.

Âşıkpaşazâde, Derviş Ahmed Âşıkî adıyla da bilinen erken Osmanlı tarih yazarıdır; manzum parçalar ve gazâ anlatıları içeren tarihi, kuruluş devrinin başlıca anlatı kaynaklarındandır.

Fatih Sultan Mehmed, Avnî mahlasıyla Türkçe ve Farsça şiirler yazan 15. yüzyıl Osmanlı hükümdarıdır. TEİS tek edebî eserinin Dîvân olduğunu, TDV ise Avnî'nin onun şiir mahlası olduğunu kaydeder.

Hece ve aruzu birlikte kullanan, hicivleri ve zengin el yazması defterleriyle tanınan Ayaşlı şairdir.

Azbî Baba, 19. yüzyıl İstanbul Bektaşî çevresinde sazı ve nefesleriyle tanınan tekke şairidir; hayatına ilişkin bilgiler sınırlı, şiirleri ise antoloji ve derlemelerde korunmuştur.

Şiirleri Sadeddin Nüzhet Ergun'un 1955 tarihli Bektaşî Şairleri ve Nefesleri derlemesinde Azbî Mustafa Çavuş adıyla yer alan şair; kimliği basılı bölüm ve mahlasla sınırlıdır, kaynaklarda hayatına dair bilgi bulunmamaktadır.

Azîz Mahmûd Hüdâyî, Celvetî geleneğinin etkili mutasavvıf şairidir.

Tek bir şiirle tanınan bir Bektaşî şairi. O şiir, Tanrı'ya sorulan sorulardan kurulu ünlü şathiyedir ve her dörtlüğü ilâhî bir işi bir esnaf adıyla karşılar. Hayatı hakkında hiçbir bilgi yoktur; adı mecmualarda Fezmî, Kazmî, Kuzmâ ve Azmî gibi değişik biçimlerde kayıtlıdır. Hangi yüzyılda yaşadığı bile tartışmalıdır.

Bağdatlı Seyyid Mehmed Es'ad, Musul doğumlu, Bağdat valiliği kaleminde çalışmış ve mürettep divan bırakmış şairdir.

Bahrizâde Dürrî Abdülbâki, Arapça, Farsça ve Türkçe şiir yazan; ilmiye çevresinde yetişmiş 16. yüzyıl sonu divan şairidir.

TEİS, hayatı hakkında ayrıntı bulunmayan Bakırköylü Zil İzzet’i İstanbul’da yaşamış ve manileriyle tanınmış meydan şairleri arasında gösterir.

İstanbul Türkçesinin ses imkânlarını klasik şiirin yüksek üslubuyla birleştiren, yaşadığı çağda Sultânü’ş-şuarâ diye anılan gazel ustası.

Bakkalzâde Ali Edîbî, Bursa doğumlu divan şairi ve müderristir; kaynaklar onu nükteli ve iç açıcı şiirleriyle anar.

Bektaşîliğin "pîr-i sânî", yani ikinci piri sayılan kişi. Dimetoka'daki tekkeden alınıp 907/1501'de Hacı Bektaş dergâhının başına getirildi; on iki post düzeni, mücerredlik ve erkânın bugünkü şekli ona bağlanır. Devrinden kalma belge yoktur: hakkındaki her şey Bektaşî geleneğine dayanır ve adına kayıtlı nefeslerin aidiyeti de kesin değildir.

Ballı Baba, Muhammed Ali postu ve Ehl-i beyt bağlılığını nefes söyleyişi içinde işleyen Bektaşî şairidir.

Bayburtlu Zihnî, divan şiiri ile âşık tarzını bir arada kullanan 19. yüzyıl şairidir. Yurt yıkımını anlatan koşmaları, gurbet ve savaşın toplumsal hafızadaki izini güçlü tabiat görüntüleriyle taşır.

Bedrî, fakr, gönül ve irfan kavramlarını tekke şiirinin içe dönük söyleyişiyle işleyen 17. yüzyıl şairidir.