Gece şiirleri

Gece Türk şiirinde üç ayrı iş görür. Klasik şiirde sevgilinin saçının rengidir; karanlık bir kusur değil, güzelliğin malzemesidir.

Servet-i Fünûn'da gece bir atmosfere dönüşür. Cenab Şahabeddin için asıl konu karanlık değil, karanlığın getirdiği sessizliktir — şehrin bütün sesini emen bir güç olarak yazılır. Tevfik Fikret'te ise gece bir süreye dönüşür: bitmesi istenmeyen, bittiğinde ayrılık getirecek bir süre.

Halk ve tekke şiirinde gece bir zaman değil bir fırsattır: zikrin, seyrin, rüyanın vakti. Kul Himmet'in “dün gece seyrim içinde” diye başlayan deyişleri bu geleneğe aittir.

Bu sayfadaki şiirler gecenin renk, atmosfer ve fırsat olarak nasıl ayrı ayrı kullanıldığını gösteriyor.