Acı şiirleri
12 şiir · 9 şair
Divan şiirinde acı istenmeyen bir şey değildir. Âşıklığın delili odur: cefa çekmeyen âşık sayılmaz, bu yüzden şair acısından şikâyet ederken bir yandan da onu sahiplenir. Fuzûlî'nin cefadan usanmayan yâre sitemi tam bu ikiliğin üstüne kuruludur — usanılsa âşıklık biterdi.
Halk şiirinde acı bu makamı kaybeder ve ağırlık hâline gelir. Karacaoğlan'da dert taşınan bir yüktür; sebebi bellidir, adresi vardır, geçmesi de mümkündür ama geçmez. Acının değeri değil, süresi konuşulur.
Yirminci yüzyılda acı adını söylemekten vazgeçer. Orhan Veli'de sıkıntı büyük sözlerle değil, nasırla, tramvayla, para yokluğuyla anlatılır; Ahmet Hâşim'de bir renge, bir saate sinerek durur. Bu sayfadaki şiirler acının nasıl önce bir rütbe, sonra bir yük, sonra bir ima olduğunu izliyor.
12 şiir
