Kaçış şiirleri

Kaçış şiirlerinin ortak yanı, gidilecek yerin belirsizliğidir. Önemli olan varılacak nokta değil, bulunulan yerden çıkmak.

Orhan Veli'de bu bir gündelik cümleye iniyor: “alır başımı giderim”. Nereye gidileceği söylenmiyor, yalnızca kokusu ve kuşları anlatılıyor. Aynı şairin “rakı şişesinde balık olsam” dileği ise kaçışı bir yer değişikliğinden çıkarıp bir varlık değişikliğine çeviriyor.

Tekke şiirinde kaçış bir terk ediştir ve yönü bellidir: dünyadan el çekmek. Hatâyî'nin “dünyâdan elin çek dîvâne gönlüm” dizesi bunu bir emirle söylüyor. Sabahattin Ali'de ise kaçış isteği hapishane duvarına çarparak bir ölüm tasavvuruna dönüşüyor.

Bu sayfadaki şiirler gitmek isteğinin neden çoğu kez bir adres taşımadığını gösteriyor.