Şehir şiirleri

Şehir Türk şiirine bir manzara olarak değil, bir şikâyet konusu olarak girer. Abdülhak Hâmid çölde bulduğu dostluğu şehirde bulamadığını söyler; Ziya Paşa hükümet merkezini bir tımarhaneye benzetir.

Garip şiiriyle birlikte şehir ilk kez tarafsız bir yaşam alanı olur. Orhan Veli'de sokak bir kaçış değil bir mülk sayılır — “sokaklar kimsenin değil” dizesi yoksunluğu özgürlüğe çeviriyor. Semt adları, ayakkabı markaları ve türküler şiire girer.

Üçüncü bir damar şehri bir ses olarak duyar: Cenab Şahabeddin'in akşam şiirinde şehrin bütün gürültüsü emilip gider ve geriye yalnız sessizlik kalır.

Bu sayfadaki şiirler şehrin nasıl önce bir sorun, sonra bir yurt hâline geldiğini gösteriyor.