Çocukluk şiirleri

Çocukluk Türk şiirine iki ayrı yoldan girer. Birincisi geriye bakıştır: yetişkin, kaybettiği hafifliği anlatır. Abdülhak Hâmid'in “geçmişten ve gelecekten emin” çocuğu bu damardandır — anlatan kişi artık emin değildir ve şiir bu farkı ölçer.

İkinci yol daha zordur: çocuğun kendi ağzından konuşmak. Orhan Veli bunu duygusallığa düşmeden yapar. “Bayram”da kargalara rüşvet veren çocuğun tek derdi anneye yakalanmamaktır; “Ağacım”da sevginin gerekçesi dürüstçe söylenir — mahallede başka ağaç yoktur.

Üçüncü bir kullanım çocuğu bir ölçü aleti yapar: Cenab Şahabeddin bütün belagat bilgisini bir çocuğun kekeleyen sesi karşısında yenik ilan eder.

Bu sayfadaki şiirler çocukluğun bir nostalji konusu olmaktan nasıl çıkıp bir bakış biçimine dönüştüğünü gösteriyor.