Özgürlük şiirleri
17 şiir · 10 şair
Özgürlük Türk şiirinde önce siyasî bir kavram olarak görünür ve çoğu kez hayal kırıklığıyla anılır. Mehmet Âkif “hürriyeti aldık dediler, gaybe inandık” derken 1908'in coşkusundan geriye kalanın muhasebesini yapıyor; Ziya Paşa aynı kavramı hiç anmadan, gördüğü manzarayla ölçüyor.
İkinci damar özgürlüğü mülkiyetle tanımlar ve bunu tersinden yapar: Orhan Veli'nin “sokaklar kimsenin değil” dizesi sahipsizliği bir imkâna çeviriyor. Elde ayakkabıdan başka bir şey yoksa, hiçbir yere ait olmamak bir kayıp değil bir serbestlik.
Üçüncüsü tekke şiirindedir ve en radikalidir: özgürlük dış bağlardan değil benlikten kurtulmaktır. “Varlık gömleğini eylegil üryan” diyen Hatâyî, çıkarılacak son bağın kişinin kendisi olduğunu söylüyor.
Bu sayfadaki şiirler aynı kelimenin siyaset, sokak ve tasavvuf dillerinde nasıl ayrı ayrı çalıştığını gösteriyor.
17 şiir
