Güzellik şiirleri

Divan şiirinde güzellik tarif edilmez, sayılır. Yüz, saç, kaş, göz, dudak, boy — her biri sabit bir benzetmeyle gelir ve şairin ustalığı yeni bir görüntü bulmakta değil, bilinen görüntüyü yeniden dizmektedir.

Tasavvufî okuyuşta bu tarif bir kapıya dönüşür: “cemâl” yalnız bir yüzün güzelliği değil, ilâhî olanın görünür hâlidir. Sürûrî'nin gazellerinde sevgilinin yanağı okunacak bir metin, Eşrefoğlu'nda ise yola çıkaran bir sebeptir. Aynı sözcükler iki ayrı düzlemde çalışır ve şiir hangisini kastettiğini çoğu kez söylemez.

Modern şiirde güzellik bir liste olmaktan çıkar. Cenab Şahabeddin'de bir ışık ve renk olayına, Tevhide Hanım'da ise gerçekten görülmüş bir insana — yorulmuş, terlemiş birine — dönüşür.

Bu sayfadaki şiirler aynı konunun üç ayrı kuruluşunu yan yana okumayı sağlıyor.