Gözyaşı şiirleri

Gözyaşı Türk şiirinde nadiren sadece ağlamaktır. Divan şiirinde bir ölçü birimidir: ne kadar aktığı, acının ne kadar büyük olduğunu söyler. Bu yüzden damla değil sel, ırmak, deniz olarak anılır.

Mihrî Hatun bu ölçüyü en uca taşır — ırmakların coşması onun gözyaşındandır, bulutlar âhının dumanı. Doğa olayları tek bir kişinin acısıyla açıklanır ve bu abartı, acının başka türlü anlatılamayacağını söyler.

Modern şiirde gözyaşı küçülür ve sessizleşir. Sabahattin Ali'nin hapishane şiirinde ağlayan, aynadaki kendi hayalidir. Cenab Şahabeddin'de ise ay ışığı gümüş bir gözyaşı olur — ağlayan artık insan bile değildir.

Bu sayfadaki şiirler ağlamanın nasıl bir ölçü aletinden bir yalnızlık işaretine dönüştüğünü gösteriyor.