Yalnızlık şiirleri

Divan şiirinde yalnızlık bir yalnız kalma değil, anlaşılmama hâlidir. Nef'î “Ey dil hele âlemde bir âdem yoğ imiş” derken insanların yokluğundan değil, muhatap bulamamaktan söz eder — kalabalık vardır, karşılık yoktur.

Tekke şiirinde aynı hâl tersine çevrilir ve tercih edilir. Kalabalıktan uzaklaşmak bir kayıp değil, arınmanın şartıdır; yalnızlık burada bir yol, bir yöntemdir.

Modern şiirde ise yalnızlık ne seçilir ne anlaşılır: sadece olur. Şeref Hanım'ın “dildeki dâğ-ı fürûzânım ile eğlenirim” dizesi bu geçişin tam ortasında durur — kimse yoktur ama şair kendi yarasıyla oyalanmayı öğrenmiştir. Bu sayfadaki şiirler yalnızlığın nasıl önce şikâyet, sonra yöntem, sonra alışkanlık hâline geldiğini izliyor.