Gençlik şiirleri

Divan şiirinde gençlik neredeyse her zaman geçmiş zamanda anılır. Şebâb bir hâl değil, kaybedilmiş bir sermaye; şair gençliğini yaşarken değil, bittiğini fark ettiğinde yazar. Bu yüzden gençlik beyitleri aslında yaşlılık beyitleridir.

Servet-i Fünûn'da gençlik bir hatıra malzemesine dönüşür. Cenab Şahabeddin'de geçen yıllar bir kokuyla, bir renkle geri gelir ve şiirin işi o anı yeniden kurmaktır — kaybı ilân etmek değil, tadını saklamak.

Millî Edebiyat'ta ise gençlik ilk kez ileriye bakar: seslenilen bir muhataptır, bir görev yüklenir. Mehmet Âkif'in gençliğe hitabı bir ağıt değil, bir emanet devridir. Bu sayfadaki şiirler gençliğin nasıl önce kayıp, sonra hatıra, sonra umut sayıldığını gösteriyor.