Benlik şiirleri
23 şiir · 16 şair
Tekke şiirinde benlik aşılması gereken engeldir. “Ben” diyen kişi henüz yola girmemiştir; Yunus Emre'de ben ile sen ayrımının kalkması vuslatın tanımıdır. Nefis burada bir düşman değil, bir yanılgıdır — var sanılan ama olmayan.
Divan şiirinde ise şair kendi adını yükseltir. Nef'î'nin övünmesi bir kişilik özelliği değil, bir tür gereği: kaside şairin kendi kudretini de ilân ettiği yerdir ve mahlas beytinin işi budur. Aynı gelenek içinde benlik hem yok sayılır hem yüceltilir.
Yirminci yüzyılda “ben” bölünür. Ahmet Hâşim'in kendi başına dışarıdan bakması, Orhan Veli'nin kendini adıyla anıp üçüncü kişi gibi konuşması aynı hareketin iki hâli. Bu sayfadaki şiirler benliğin nasıl önce terk edilecek bir şey, sonra bir hüner nişanı, sonra bir sorun olduğunu gösteriyor.
23 şiir
