Bağlılık şiirleri

Bağlılık, Türk şiirinde bir duygu değil bir sözleşmedir. Alevî-Bektaşî geleneğinde bunun adı ikrardır: yola girerken verilen ve geri alınamayan söz.

Bu yüzden bağlılık şiirleri hukuk diline yakın durur. Şah İsmail Hatâyî musahipliği “erkân” yani usul sayar; Kul Nesîmî ikrarını cem meydanına koyar ve başını da yanına bırakır. Sevgi burada bir his değil, bir taahhüt.

Klasik şiirde aynı fikir kulluk üzerinden kurulur. Hatâyî'nin “kulluğu sultanca izzet bildim” dizesini bir şahın yazmış olması, teslimiyeti edebî bir söz olmaktan çıkarıp gerçek bir mevki değişimine dönüştürüyor.

Bu sayfadaki şiirler bağlılığın neden sözle değil, bedelle ölçüldüğünü gösteriyor.