Klasik Türk şiiri (divan şiiri)

Divan şiiri 13. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar süren, aruz ölçüsüne ve ortak bir imge dağarcığına dayanan şiir geleneğidir. Adını şairlerin şiirlerini topladıkları “divan” adlı defterlerden alır.

Bu şiirin zorluğu sözcüklerinden çok düzeninden gelir. Gül, bülbül, gamze, zülüf gibi imgeler sabittir ve her birinin bilinen bir davranışı vardır; şair bunları icat etmez, yeniden dizer. Bir beyti anlamak, o düzeni bilmekle başlar. Bu yüzden arşivdeki her şiirde beyit yorumu ve kavram sözlüğü metnin yanında duruyor.

Gelenek durağan da değildir. Necâtî Bey atasözünü ve halk söyleyişini gazele sokmuş, Fuzûlî acıyı bir düşünce hâline getirmiş, Nef'î sesi en yükseğe çıkarmış, Şeyh Gâlib ise imgeyi neredeyse soyutlaştırmıştır. Bu sayfadaki şiirler o altı yüzyıllık hareketi izlemeye imkân veriyor.