Cumhuriyet dönemi şiiri

Cumhuriyet dönemi şiiri tek bir çizgi değil, birbiriyle tartışan birkaç damardır. Ortak zemin, şiirin artık ne aruzla ne de belirli bir imge dağarcığıyla tanımlanmamasıdır.

En keskin kopuş Garip hareketiyle gelir. Orhan Veli, Oktay Rifat ve Melih Cevdet 1941'de vezni, kafiyeyi ve “şairane” söyleyişi birlikte reddeder. Şiirin kahramanı da değişir: nasırından şikâyet eden Süleyman Efendi, bir padişah kadar ciddiye alınır.

Aynı dönemde eski biçimlerle yazan güçlü sesler de vardır; Neyzen Tevfik dört dizelik kıtalarla hiciv geleneğini sürdürür. Bu sayfadaki şiirler modern Türk şiirinin hem kopuşunu hem sürekliliğini bir arada gösteriyor.