Şiiri keşfet.

Edirne’de İki Cihet Kuzgûnîden Birinin Fevtine Târîh

Cįfe-i dünyāya konmak olmış iken Ǿādeti

Gönül aşkınla ey dilber aceb sevdâya düş olmuş

Kulak çınlar gönül inler serim gavgaya düş olmuş

Cilve-gāh ola Behişt rūĥ-ı ǾAli-zādeye

Gönül bu bezm-i âlemde gelen gelsün gidenden geç

Sana vaslı müyesser olmayan misk-i Huten’den geç

Dār-ı dünyādan beķāya Ǿazm ü rıĥlet eyledi

Ehl-i fażluñ pįşvā-yı ekmeli hem aǾlemi

Gönül, dost evine varma

Hâlin dildâra arzolsun

Dem-i Güldür Dilâ Rû Gül Gül Olsa

Dem-i güldür dilā rū gül gül olsa

Gönül kadrin o mehpâre bilür ammâ neden sonra

Reh-i vasla saâdetle gelür ammâ neden sonra

Derd-i Aşkuñla Her Gün Âh İtdük

Derd-i Ǿaşķuñla her gün āh itdük

Gönül muntazırdır nazlı yârîne

Takdir Hudâ’nındır tedbîrin kime

Dergâh-ı Yârı Melâz Eyleyelüm

Dergeh-i yārı melāz eyleyelüm

İblis Baş Eğmedi

Gör Lâin-i nükte-i eflâke baş indirmedi

Eyleyüp Hâme Dürr ü Güher Nisâr (Muammâ 30 · Feyzullâh)

Eyleyüp ħāme dür ü güher niŝār

Gördüm o güzel sünbül ü gülzâre sarılmış

Kendi gibi cevr idici dildâre sarılmış

Gâfil Olma Bu Güzergâhde Gönül

Ġāfil olma bu güźergāhde göñül

Gören yüzünü vâlih ü hayrân olur âfet

Aklın yitürür görmese dîvân olur âfet

Gerçi Her Tavruñ Senüñ Uşşâka Şâhânedür (Matla/Müfred 137)

Gerçi her ŧavruñ senüñ Ǿuşşāķa şāhānedür

Görenler katre katre hûn-ı çeşmim hâke sarmaşmış

Dediler bu ne âteştir düşüp hâşâke sarmaşmış

Geşt ǾAli-zāde bā-lûŧf-ı Mevlā

Ĥākim-i ŞerǾ-i şehr-i Maġnisa

Güneş yüzün ışığından görünmez; bu ne hâldir

Görünmez pertevinden sûret-i mihrin ne hâlettir

Gitdi ĥayf Ħān Ĥalįm-zāde SaǾādet Girāy

Cennet içinde aña Ĥaķ vire Ǿālį sarāy

Göz süzüp kaşını eğme

Göz süzüp te sakın kaşın

Hayret ile Dir Nâzır Olan Vechüñe Ey Mâh (Matla/Müfred 170)

Ĥayret ile dir nāžır olan vechüñe ey māh

Gözden oldumsa cüdâ ey şîvekâr unutma hâ

Râz-ı aşkım sakla etme âşikâr unutma hâ